Nasza szkoła powstała w latach sześćdziesiątych. Jej powstanie związane było z rozbudową miasta i wzrostem ilości dzieci w wieku szkolnym. Usytuowana została na drugim końcu miasta tworząc jednocześnie w mieście dwa obwody szkolne. Budowa szkoły znalazła się w ogólnopolskim planie „1000 szkół na tysiąclecie państwa polskiego”. Jest pomnikiem tysiąclecia wybudowanym ze środków Społecznego Funduszu Budowy Szkół, co zostało upamiętnione wmurowaniem tablicy pamiątkowej na frontowym szczycie budynku.

tablica

Tablica pamiątkowa przedstawiająca portret patrona, logo szkoły 
i jego dobrze nam znaną myśl.

Szkoła została oddana do użytku 29 października 1964 r., choć obejście szkoły przypominało bardziej plac budowy niż teren przyszkolny. W miarę upływu czasu szkoła zmieniała swe oblicze, wzbogacając się o kolejne klaso-pracownie, pomieszczenia i boiska. Tętniła życiem, działały liczne organizacje szkolne i koła zainteresowań. Ze względu na swe atrakcyjne położenie i walory turystyczno-krajoznawcze najbliższej okolicy pełniła od 1969 r. rolę ośrodka kolonijnego.

W szkole ciągle się coś zmienia. Mamy dwie sale gimnastyczne, nowy kort tenisowy, bibliotekę multimedialną. Do 1989 r. szkoła nosiła imię Wandy Wasilewskiej. W wyniku zmian ustrojowych została pozbawiona imienia i przez długi czas była bezimienna. By bardziej utożsamiać się ze szkołą i lepiej integrować się się sobą niedawno wybraliśmy sobie nowego patrona – Kornela Makuszyńskiego.

Po starannych przygotowaniach Rada Miejska w Więcborku uchwałą
Nr X/71/03 z dn.12. 06. 2003 r. nadała naszej szkole imię Kornela Makuszyńskiego. Następnie odbyła się uroczystość podsumowująca nasze przygotowania do nadania imienia, w której wzięli udział uczniowie, rodzice i zaproszeni goście. Natomiast 10. października 2003 r. odbyła się uroczystość nadania szkole imienia. Nowymi symbolami szkoły stały się sztandar i hymn.

SZTANDAR SZKOŁY

szt

HYMN SZKOŁY

Patrz słońce się śmieje
i śmiejmy się my
my wszystkie, wszystkie dzieci.
Dni chcemy mieć jasne
i piękne mieć sny
i pokój, pokój w świecie.

Czy jesteś wesoły,
czy smutek w sercu masz.
Kolego kochany
ten świat jest przecież nasz.

Patrz słońce się śmieje
i śmiejmy się my
my wszystkie, wszystkie dzieci.
Dni chcemy mieć jasne
i piękne mieć sny
i pokój, pokój w świecie.

patron

Kornel Makuszyński

Urodził się w Stryju, niedaleko Lwowa w 1884 roku. We Lwowie kształcił się w gimnazjum i studiował na Uniwersytecie Lwowskim na Wydziale Filozoficznym. Nie miał własnych dzieci, ale swoje życie związał z nimi. Często odwiedzał szkoły, żeby spotkać się z dziećmi. Czytał im swoje książki, nagradzał najlepszych uczniów podczas zakończenia roku sprzętem sportowym, rozdawał cukierki. Lata wojny wraz z żoną Emilią spędził na zesłaniu, skąd został zwolniony za poręką przyjaciół. Powrócił na krótko do Lwowa, gdzie pracował w Teatrze Miejskim.

W latach 1908-1910 studiował w Paryżu. Od 1915 r. do 1918 r. mieszkał w Kijowie i pracował jako kierownik literacki. Pod koniec 1918 r. zamieszkał w Warszawie. W roku 1926 trzymał Państwową Nagrodę Literacką za poemat „Pieśń o Ojczyźnie”. Do Zakopanego przeprowadził się w 1944 roku. Spośród licznych książek dla młodzieży największą popularnością cieszą się: „Panna z mokrą głową”, „Skrzydlaty chłopiec”, „Wyprawa pod psem”, „Awantura o Basię”, „Szatan z siódmej klasy”, „Szaleństwa panny Ewy” , „O dwóch takich, co ukradli księżyc „, „Przyjaciel wesołego diabła „,a dla dzieci przygody Koziołka Matołka i Małpki Fiki-Miki.Jego powieści dla dzieci i młodzieży doczekały się sześciu ekranizacji filmowych oraz kilku wersji animowanych. Makuszyński wyrabia w swoich czytelnikach poczucie humoru. Uczy rozpoznawania dobra i zła, odpowiedzialności za losy innych ludzi. Świat, który pokazuje jest zależny od ludzi i jest on na tyle dobry na ile dobrzy potrafią być ludzie. Twórczość jego nie tylko zaciekawia, bawi, uczy, ale daje nadzieję i budzi optymizm.

Makuszyński zmarł 31 lipca 1953 r. i został pochowany w Zakopanem na Pęksowym Brzyzku. Jest autorem wielu ciekawych i mądrych powiedzeń. Jedno z nich stało się hasłem przewodnim dla uczniów i nauczycieli naszej szkoły:

„Mądrym być to wielka sztuka,
ale dobrym jeszcze większa”

Wanda Wasilewska

– (1905-64), pisarka, publicystka i działaczka rewolucyjna.
Nauczycielka, działaczka Związku Nauczycielstwa Polskiego.
Redaktorka pism dla dzieci i młodzieży: Płomyk i Płomyczek.
Autorka powieści, m.in.: Ojczyzna (1935), Ziemia w jarzmie (1938),Tęcza (1945), Pisma zebrane
(t. 1-4 1955-56).